سر خَم مـکن BUYUN EGME!

سر خَم مـکن

 BUYUN EGME!

به کارِگر

ارزشِ کارِ او

پرداخت نمی گردد!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

تداومِ تولید

بر نیازِ من

حرج اش نیست

سودایش

ارزشِ اضافی ست

و فرزندِ خلف اش

فاشیسم!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

پیداییِ سرمایه

از تولید وُ گردشِ کالا

نیازمندانه

به چیزی بیش از این است؛

به آزاد̊  کارگری

مجبور وُ مقهور

ز دستانی

که نیرویِ کار از آن می آفریند

و جز آن نیز چیزی ندارد

به آزاد̊  کارگری

مجبور به جباریتِ این زمانه

در دستانِ خالی اش ز سرمایه!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

امروز، چه دریا وُ چه خشکه زاری ز سراب

فردا به تخمِ سرمایه دار باشد و آن صهیونیستِ مست!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

همه چیز،

بی وقفه به سرمایه

من،

بی وقفه به سرمایه

نیازم،

بی وقفه به سرمایه

کودکان،

درختان،

خط به خط ز این داستان

بی وقفه

به افزایشِ ارزشِ سرمایه

بی وقفه

به افزار افزایی ِ

خوش بودگی ِ

مالکِ سرمایه!

آه دنیا!

به کارگر

- منبعِ اصلیِ ثروت –

ارزشِ کارِ او

پرداخت نمی گردد!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

همه چیز،

بی وقفه ز خود بیگانه

از سببِ استثمار وُ قدرتی بیگانه

این تداوم، این قدرت، این بیگانگی

شرطِ ضروری

بر ملکِ طِلقِ سرمایه

به نوشِ عشرتِ سرمایه

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

 به میدانِ «بایزیدِ» استانبول

در خانه و کنگره ی تفکرِ «ناظم حکمت»

«نوشنده ز آفتاب» را گویم

که بر وطن خائن اش خواندند

می کند هنوز خیانت بر وطن

چرا که می گفت :« ما مستعمره گانِ امپریالیسم هستیم»

چرا که می گفت :«اگر وطن، مکیدنِ گلگون̊ خونِ ماست در کارخانه،

اگر وطن سرنیزه و باتونِ پلیس است»

به صدای سوت های ممتد

به نفیرِ گلوله در گلوله ی

اشک آور و نظامیِ پلیس

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

به پانزده زخم در «ساحلِ طرابوزان»

به پانزده ستاره ی سرخگون بر «بلندای سیاهکلآن»

جانِ ما تپنده می ماند

فاشیسم فرزندِ خلفِ سرمایه

قصدِ جانِ ما را دارد!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

آی ناظم!

مردِ غرقه سازیِ مفت خوران

در اقیانوسِ هند!

صورتم غرقه به خون است

این بار

بعد از سیصد سال گذر از عمرِ این نظام

هنوز آن پابرجا دیوار

و هنوز است

که بازویِ یارانِ مرا بهرِ تیرباران

بر پای آن

زنجیر می بندند!

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

آی ناظم!

خوش باش

و به یقین داشته باش

نوشندگان آفتابِ سرزمین ات

استقامت و مبارزه را

از تو به ارث، وام دارند!

پس

سر خم مـکن!

BUYUN EGME!

این صدای

از ترکیه می آید

تا مصر وُ تونس ره پیماید

از بارسلونا ست که سر در می آرد

مُهرِ خود را از نیویورک تا هرات

از فرانکفورت تا آفریقا

چاپ می کند، می فشاند

گلوله می شود

مشت می گردد

همه چیز، بی وقفه

ز همان سرمایه

به کاربستِ سنگرِ کارگران می آید

قدم به قدمِ امپریالیسم را

قلم می دارد

اولین نفسِ شنیعِ فاشیسم را

گرفته به آخرین حُناق اش می سازد

این صدای از دنیای ما می آید

این صدای می آید،

چاپ می شود، مشت می گردد، می فشاند، گلوله می گردد، پرده می دراند!

سر از پیله بُرون می کند، پروانه می گردد

مهرِ خود را  

به خروشِ ظفرگونِ انقلابِ کمونیسم،

همساز می گرداند،

پس

سر خم مکن!

BUYUN EGME!

14/03/92

علی سالکی

«شوکِ برقی در غم‌خوارستان»

شوکِ برقی در غم‌خوارستان

این راه

روی به موجِ اغماءِ تو می‌برد.

پیش‌کش دهید!

کف به دهان

به هزار کلافِ سر در پیچ،‌

جاده‌ی ابریشمینِ تان

به فرشِ تشنج،

کشیده راه!

پیش‌کش دهید!

مغزْ

برقْ

کم می‌آورد،

 تشنج بسیار.

آی زیبا روی، دردت به‌دور باد!

«اسپندِ دونه‌دونه، اسپند̊ صدوسی دونه»

با مخلوطی

از چشمانِ بی‌حدقه،

و زبان‌هایی

بر مَزارِ گلگونِ تو لیسیده...

برو به سلامت!

ریزَد مادرت.

برو به سلامت!

آن‌قــدر، ریزَد مادرت

که ستونِ تنت

در راستگاهِ دنیا،

 روبه آسمان بادا!

آی مادر، کاسه‌ی آب بادا!

آی رئیسِ جُمهوری یَت، موشکِ ناب بادا!

آی ساقیا!

شوک برقی بیار!

تا بازگوید این عزیز:

- بازگو!

ـ می‌گویم ...

بازگوی عزیزم، محبوبم!

هر چه لعنت‌ وُ فحش داری، بازگوی

استنکاف را بازگوی

استغفار را با راز گوی

اما حواست باشد،

نکند هشتاددرصدی شوی؛

به جوهرِ مُهری

بر انگشتِ سبابه

از اتم‎های جمهوریتِ نابِ روسایِ خودخوانده!

آی مادر!

کاسه‌ی آب را سرکِش!

پهلوانان را

با نگاهت، بر فرش کِش

کشان‌کشان تا هنگامه‌ی آن‌جا

که آدم سگ بشود، مادر نباشد!

آدم سگ بشود، سرباز نباشد!

آدم سگ بشود، رهگذر نباشد!

آدم سگ بشود،

و دیوارسآب

بر کناره‌ی تنگِ خیابان‌ها خانه کند

آدم سگ بشود،

تا اسپند به کارش نیآید

آدم سگ بشود،

تا مَردِ نکونام باشد وُ نمیرد هرگز

آدم سگ بشود،

فغان کشد،

به ناله آید،

غلاده جِرانَد

آدم سگ بشود،

تا نوین̊ ساقیِ تارِکِ ما

شوکِ برقی بیآرد!

□

باز می‎آیی!

من  بر تو به دست‌یازی‌ام

دیر رسیده‌ام

دستانت در خزانِ گیسوانت گریانند،

به خودگرفته، خوکُنان  به شکلِ مرگی

به استخوانِ خشکِ گونه‌ها‌

و شکسته دندان‌ها

و بایدِ آن‌ها،

پوششی بر پوستینی از انسان

بر تهوعِ روزانه‌ی تو از شوکی غم‌خوار

از آخرین زنِ صیغه‎ای

از اولین مادرِ فداکار

چشم انتظاری، نفقه، در به دری!

این‌ها،

ـ این رنگ̊ واژه های مسکین ـ

که پوسته‌ا‎ی از زندگی هم نیست

بایدِ آن‌هاست.

پیِ این زندگی را مگیر!

این زندگی

زنی صیغه‎ای ست

در چنگالِ مردکی آسمانی

از حقِ تو نیز،

پِشگِـله ای

در دستان او،

وول خوران!

و این است

زبانِ خفت‌کنندگان،

در زیرزمینِ غم‌خوارستان!

همه سر به سر؟!

همه تن به تن ؟!

این سرها وُ تن‌ها

به سی سال جنگ!

نه... منظور، دفاع از حماقتِ مسالمت نیست

جنگ، جنگِ خانوادگی‌ست

با توجه به قوانین،

بازگویی آن نیز

حرمت‌شکنی‌ست!

حق تو همکه...

خودت می‌دانی

 ...پس موضوع چیز دیگری ست:

دیوانگی، دیوانگی!

به قول ِ آقای آسمانی: «اعصابِ زائل».

سمّ ِ روزمرگی،

ـ باز به قول اوـ

حسِ استخوان‌های پوکیده ز حلاوتِ زندگی!

کارکرد، کاربرد، کارآفرینی!

حق ِ صفرِ کارکرد:

از پختِ کباب‌تابه‎ی صبحگاهی،

ظرفشویی، لایروبی، فرزندداری.

صفرِ کاربرد:

از بی عشقی،

زندگی به اقتصادِ جیره‎ای.

صفرِ کارآفرینی:

قدم‌زنیِ عصرگاهی،

پِلِکیدن در چنگالِ  پرحِلاوتِ  روزمرگی

نشخوارِ گُه خوریِ دیگری،

و امتناع از قرصهای نازپَروَر، رَمیدگی، روانسازی

بُریدگی از زندگیِ اجتماعی،

بی ملاقاتی،

در فضای خانگی

به قول آقای آسمانی، به قول آقای آسمانی، به قول آقای آسمانی!! ...

و آن گله‌اش که به قولِ او،  

آسوده می‌چرند

باشد!

گله ها آسوده می‌چرند!

پیشکش به خودتان!

آن زن نیز باید بیاساید،

قول قولِ آقاست،

به گله‌های آسوده چَر!

اما این پوسته‌ای از زندگی هم نیست!

تویی که در اغما موج می‌زنی،

به خودگرفته و خوکُنان به شکلِ مرگی

و من تنها با یک بوسه بر گونه

می‌مانم،

بلند نمی شوم،

چشمانم سنگین اند

گوشه ی چشمی، تو نیز، باز نمی داری

می خندی اما

و بر آخرین نوا،

ترنمی از رهایی جاری‌ست:

« پیش‌کش دهندگانند

که کم کم

از سرم کم می‌شوند».

شوکِ برقی در غم‌خوارستان - لینک در سایت امید